باشد ولی نگفتی این حرف آخرت بود

من باخبر نبودم از آنچه در سرت بود

باور نکردم اما ، گفتی مرا ندیدی !

یا من شکسته بودم یا عین باورت بود

یک شب رسیدی از راه دست مرا فشردی

چیزی شبیه خنجر در دست دیگرت بود

در دست های من بود یک عمر دست هایت

دستی که رنگ خون داشت دستی که خنجرت بود

من مثل سایه ای از آیینه ات گذشتم

زخمم زدی نگفتی شاید برادرت بود

من سوختم تو ماندی باور نکردی از من

       

       

گویند ز عشق کن جدایی

این نیست طریق آشنایی

من قوت ز عشق می پذیرم

گر می رود عشق من بمیرم

یارب به خدای خداییت

وانگه به کمال پادشاهیت

از عشق به غایتی رسانم

کو ماند اگرچه من نمانم

از عمر من آنچه هست بر جای

بستان و به عمر لیلی افزای

گر مو شده ام از عشق او غم

یک موی نخواهم از سرش کم

جانم فدی جمال بادش

گر خون خوردم حلال بادش

       

ای مــردم هـمـیشـه! دروغ اسـت نـامـتـان      

خوردیـد نان عاشقـی ام را حـرامـتـان

دلـواپـسـم بـرای غــزل*عـشــق*زنـدگــی   

       

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند

:و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت

می آید، من تنها گوشی هستم

كه غصه هایش را می شنود

و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد

و سر انجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند

گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:

" با من بگو از انچه سنگینی سینه توست."

گنجشك گفت "

لانه كوچكی داشتم ،

ارامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی كسی ام .

تو همان را هم از من گرفتی .

این توفان بی موقع چه بود ؟

چه می خواستی از لانه محقرم كجای دنیا را گرفته بود ؟

و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست.

سكوتی در عرش طنین انداز شد .

فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت " ماری در راه لانه ات بود .

خواب بودی . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند.

انگاه تو از كمین مار پر گشودی .

گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم

از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی.

اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود .

ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.

های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد